Sayfalar

30 Aralık 2013 Pazartesi

Tatlı Pazartesi | Mutluluklar Bizimle Olsun!


Merhabalar!
Bu 2013'ün son Tatlı Pazartesi'si olduğu için istedim ki, eski yıla veda edip yeni yılı kucaklarken, yeni yıl ruhuna uygun görseller paylaşayım. Ağaçlar, noel babalar değil ama...! :)
Hayatın her yerinden keyifli kareler... Ve eminim içlerinden birçoğu sizin için de anlam ifade edecek.
Bol gezmeli, sevmeli, sevilmeli, kocaman sarılmalı, çok çok okumalı, filmlerin içinde kaybolmalı, derin derin hissetmeli, merakla keşfetmeli, keyifle çalışmalı, tatlı tatlı dinlenmeli, sağlıkla dolup taşmalı, huzurla yayılmalı, coşkuyla zıplamalı, yağmur altında dans etmeli, kahve kokusuyla mayışmalı, sıcacık güneş ile cızırdamalı, taaa böyle yüreğimizin içinde hissetmeli bir yıl olsun.!



28 Aralık 2013 Cumartesi

Geliyor Yeni Yıl!


Yeniyıla kaldı üç gün! 
Bitiyor 2013!
Ben her zamanki gibi yeni yıl ruhuma girmiş durumdayım!... Hem hüzün veriyor bana 2013'ten ayrılmak çünkü güzel bir yıldı benim için, bir çok ezberimi bozdum, hem de mutluyum 2014'ü karşılayacağım için.. Çünkü kimbilir neler neler getirecek yeni yıl bana, bize, yuvama, aileme... Ve inşallah ülkeme de!

Amaan yılbaşı da neymiş, ne değişiyormuş ki bir günden diğerine diyenlerden değilim, olmayacağım da. Tabii ki benim de yılbaşı coşkumun derecesi seneden seneye farklılıklar gösterdi şimdiye kadar. Ama ne olursa olsun hep önemli oldu 31 Aralık'tan 1 Ocak'a geçişim...

Ömrüm boyunca türlü türlü şekillerde kutladım yeni yılı... 
Kimi zaman ailem ile sakin yemekler, kimi zaman kız arkadaşlarla sohbetler, bazen hoplamalı zıplamalı, limitsiz içkinin kökünü kurutmalı geceler ve 1 Ocak'a içkiye tövbe ederek girmeli yılbaşları geçirdim. Eğlenceli bir grupla ev toplaşmacası, bol içki, bol tombala, bol kahakaha...

Son yıllarda ise evimizde olmayı tercih ettik hep. Bazen arkadaşlarımızla, bazen başbaşa. Ama hep keyifli!

.. Hadi Giyin Artık Be Adam! ..

Yıllbaşı evde de kutlansa giyime kuşama özenilmeli, dışarıda nasıl giyiniliyorsa evde de öyle giyinilmeli diye düşünürdüm hep...
Yıllar önce Gökhan'la yine evde kutlayacağımız bir yılbaşıydı.. Güzel güzel yiyecekler yapmışız, her şey yılbaşı gecesine uygun. Ben de eteğimi, ince çorabımı,  bluzumu falan giymişim güzelce. Bir yandan da Gökhan'a sürekli Hadi aşkım giyin artık, hadi hadiii.. deyip duruyorum... Adam da altında eşofmanıyla bir ağırdan alıyor ki sormayın... Ay ne giyecekmiş, ay böyle ne kadar rahatmış falan da filan. Yok aşkım, diyorum , bu gece yılbaşı, yeni yıla böyle giremeyiz, özenli olmalıyız...
O kıçını kaldırmadıkça da ben bu sefer Sen yeni yıla değer vermiyor musun, niye önemsemiyorsun, bak ben ne kadar hevesleniyorum sen niye bıdı bıdı bıdı... şeklinde tripler atmaya başlıyorum ve bir süre sonra da içimden eeeh yetti be, sen önemsemiyorsan ben de önemsemem diyerek kendimi yatak odasına atıyorum ve bir hışımla çıkarıyorum üstümdekileri!... Sen giyinmezsen ben de giyinmem işte! diyerek, eteği, çorabı falan çıkarıp, elime ilk geçen eşofman altını takıyorum altıma...
Ve giydiğim o anda, nasıl desem, öyle bir rahatlama geliyor ki üstüme! Kendim bile şaşırıyorum. Halbuki ben sırf ona trip olsun diye giymiştim o eşofmanı, o şekilde karşısına çıkıp surat yapacaktım bir süre.
Ama o eşofman ve verdiği yumuşaklık hissi sanki esir aldı beni o an ve tüm kızgınlığımı alıp götürdü.
Oooh dünya varmış, ne güzel yumuş yumuş. diye düşündüğümü hatırlıyorum. Baston yutmuş gibi gireceğime, rahat rahat, pofuduk pofuduk girerim yeni yıla!

O günden beridir, evde kutluyorsak ve misafir ağırlamıyorsak, en rahatından giysiler giyerim hep. Rahat ama özenli.:)


.. Kaç Kocam, Kırmızı Donun Geliyor! ..

Bir de kırmızı don mevzumuz vardı ki, kocamı her yılbaşı dönemi sinir hastası ediyordum!
Ortaokul zamanlarında birkaç kez arkadaşlarım tarafından hediye edilmişti bana ama gidip de kendim almışlığım  yoktu pek.
Taa ki dört beş sene öncesine kadar. Nereden aklıma esti bilmiyorum ama bir hediye alışverişi sırasında hadi dedim alayım şunlardan bize birer tane. Alması kolay tabii. Giymesi de. 
Peki ya giydirmesi?!

- Aşkım kırmızı don aldım, yılbaşı gecesi giyeceğiz.
- Nasıl yani?
- Uğurdur derler, giyeceğiz.
- Nerden çıktı yahu saçmalama. Allah allaaah...
Yılbaşı günü gelir.
- Aşkım al bakalım giy şunu.
- ?!?
- Aa yok, hatırım için giyeceksin!
- Ay bu ne yahu, babaanne donu gibi, nerden buldun bunu?
- Erkek için bunlar vardı ne yapayım... Hem bak ne güzel noel babalı!
-  Ya saçmala, istemiyorum.
- Hayır giyeceksin.
- Benim giydiğim modellerin kırmızısından bulsaydın bari..
- Bakamadım o kadar, bunları buldum, hadi giyy!
- Öfff, pöfff!

Bu diyaloğu her sene yaşadık. Ve canım aşkım her sene giydi. Ve her sene Ama bak sürekli alıyorsun, sadece bir kez giyiyorum sonra kalıyor, alma artık. dedi, ben de her sene aldım. 
Adam haklıydı . Kendime aldıklarım güzeldi, bi giderleri vardı en azından ama onunkiler hakikaten komikti. 

Geçen yıl almayı unutmuşum. Yokluğunu da hissettmedim. Bu sene de almadım. Eminim canım kocam içinden kocaman bir oooh çekmiştir.

.. Bodrum Yolcusu Kalmasın! ..

Bu yıl hiç yapmadığımız bir şeyi yapacak ve yeni yıla Bodrum'da gireceğiz!...
Nasıl olacak merak ediyorum ve heyecanlanıyorum.
Yıllardır; bikini, parmak arası terlik, güneş yağı, şapka, şort şeklinde sıralanan "Bodrum'a götürülecekler" listem bu sene pek bir tuhaf oldu.
Eldiven, atkı, bere, kalın çorap, kazak, elektrikli ısıtıcı, fön makinesi vs...

Ayrıca evi bu arada su mu başmıştır, ne olmuştur hiç bilemiyoruz. Normalde yazın gittiğimizde kapının altından nasıl oluyorsa uçuşup giren otlar, yapraklar ve yokluğumuzda evde parti yapan börtü böcek ve örümcek aleminin sızıp da sona kalmış üyeleri karşılardı bizi. Biz gelince kaçışırlardı tabii. Eylül abla nasılsa bize zarar vermez rahatlığıyla yatağımdan çıkmış bir çıyan bile var!...
Neyse. Bunları düşünmeyeyim şimdi. Kırkayaklar, örümcekler bize yılbaşı süprizi yapmayı planlamıyorladır umarım diyerek kapatayım bu konuyu.

.. Anlamlı Yaşa, Tadını Çıkart ..

İşte bizde durumlar böyle.
Sizleri bilmiyorum ama benim yeni yıl için bir sürü dileğim var. Hem de her senekinden daha fazla. Ve tabii ki bir sürü de yeni yıl kararım.
Ama bu kararlarımın içinde en önemlisi şu; HAYATI ANLAMLI YAŞA!

Birçoğumuz yok iş güç, yok çoluk çocuk, yok şu sorun, yok bu bilmemne diyerek hep anları kaçırıyoruz!.. 
Geçenlerde Pinterest'te bir söz okudum, tam da aldığım bu karara cuk oturuyordu:

"One day your life will flash before your eyes. Make sure it's worth watching."

"Bir gün hayatınız gözlerinizin önünden geçecek. Seyredilmeye değer olduğundan emin olun."

Geri dönüp hayatımızı seyretmek için hayatımızın sonuna gelmemiz de gerekmiyor. 
İki yıl sonra, beş yıl sonra ya da on, yirmi yıl sonra şöyle bir geri dönüp o zamana kadarki hayatımızı seyretmek istediğimizde, gözümüzün önünden geçenler bizi mutlu edecek mi? İşte bu çok önemli.

Hayatımız  anlardan oluştuğuna göre ve hiçbirimiz sonsuza kadar burada kalmayacağımıza göre, her anın gerçekten kıymeti büyük. 
Öylesine gelip geçmesinler.
Çünkü öylesine gelip geçen anlar o kadar fazla yer kaplıyor ki hayatımızda, onların değerini bilip, keyfini çıkarabilirsek, onları da özel anlara çevirip çok daha mutlu olabiliriz böylelikle.


Bu, 2013'ün son yazısı. 
Koca bir yıl boyunca yazılarımı okuyan, beğenen, beni "Yazılarını çok seviyoruz!" diyerek motive edip yüzümü güldüren tanıdığım, tanımadığım hekese çok teşekkür ederim! İyi ki varsınız!
Umarım hepnizin 2014 dilekleri gerçek olur!

Her anınızın anlamlı geçeceği harika bir 2014 dilerim!


Fotoğraf: Gökkuşağı Dosyası

23 Aralık 2013 Pazartesi

Tatlı Pazartesi | Michal Dziekan

Merhaba!
Tatlı Pazartesi'de bu hafta Pinterest gezmelerim sırasında işleriyle tanıştığım Polonyalı illüstratör Michal Dziekan var. Ben burada illüstrasyonlarından en beğendiklerimi yayınlıyorum, daha fazlası ve sanatçı hakkında detaylı bilgi için sitesi burada.
Herkese çok mutlu bir hafta ve çok keyifli çalışma günleri dilerim!



21 Aralık 2013 Cumartesi

Facebook'un Tokatları


İnternet ile sıkıfıkı olmayan var mı aramızda? Sanırım yoktur.. En azından şu anda bu yazıyı bile internetten okuyorsunuz. Benim günlük hayatımın pek çok alanına çok fazla olumlu katkısı var açıkçası. Elim ayağım gibi.
Ama benim için madalyonun bir de öbür yüzü var ki; internet ve özellikle de Facebook yüzünden kanser olmaktan ya da bir anda kalp krizi geçirip bir yerlerde yığılıp kalmaktan korkuyorum. Ya da aklımı oynatmaktan.
Her gün gözümün önünden öyle haberler, öyle görüntüler geçiyor ki çoğu kez insan ırkına dahil olduğum için çok büyük utanç duyoyorum.
Ve her geçen gün insanlardan biraz daha korkuyorum.

Acaba diyorum, eskiden - mesela benim çocukluğuma, ilk gençliğime denk gelen zamanlarda - insanlar daha mı iyiydi, daha mı merhametliydi? Etraf daha mı temizdi? Bu kadar yoğun kötülük yok muydu o zamanlar, sadizm bunca şiddetli değil miydi, insanlar daha mı sağlıklıydı kafaca?
Hep kafama takılıyor bu... 
Sonra da "Yok Eylül.." diyorum kendi kendime... "Belki son yıllarda insanoğlu biraz daha aklını kaçırmış olabilir ama eskiden de çokça kötülük vardı, gel gör ki bizim haberimiz yoktu!..."
Evet. İşte kilit nokta.
Çok afedersiniz, gerçekten bir b.ktan haberimiz yokmuş aslında!
Bir iki kanallı televizyon haberlerinde ne izliyorsak, gazetelerde ne okuyorsak hepsi o!
Ya da eşten dosttan duyduklarımız.
Kısaca, kısıtlı bir kaynaktan önümüze konanlar.
Ama yanlış anlaşılmasın, genel anlamda bilgiye ulaşmak değil kastettiğim. Yoksa çığ gibi kitaplar, yayınlar  o zamanlarda da vardı. Okumasını bilene. 
Ben güncel bilgiye, o günlerde olan olayların haberlerine ulaşmaktan bahsediyorum.

İnternet bu konuda bir cennet, tabii yine kullanmasını bilene. Bir hazine, bir cevher.
Adam Kanada'da öksürse, sen on saniye sonra burada haberdar oluyorsun. Her türlü bilgiye anında ulaşabiliyorsun, yeter ki öğrenmek iste. Bu gerçekten büyük zenginlik, büyük rahatlık.

Ama işte madalyonun diğer tarafı çok fena sarsıyor insanı, hatta sille tokat dalıyor çokça.

Sabah mutlu mutlu başlıyorum güne. Kahvaltıdan sonra sıcacık kahvemi alıp, bilgisayarımın başına geçiyorum. Şöyle azıcık bakayım ne var ne yok diye.
Ve başlıyor bir dizi rezillik, pislik, riya, zulm film şeridi gibi geçmeye...

Bir kere o arsızın suratı her taşın altından çıkıyor. Gözümüzün içine baka baka söyleyebiliği yalanları dinlerken-okurken, insanoğlunun ahlaksızlıkta ve pişkinlikte gelebileceği son noktayı görüp dehşete düşüyorum. İrkiliyorum! Ama en çok, midem bulanıyor.

Sonra Facebook'a giriyorum...
Hayvanlarla ilgili sayfalara üye olduğum için ne yazık ki birçok moral bozucu haber geçiyor gözümün önünden... 
Çoğunu paylaşıyorum. İçimden ne küfürler ediyorum, sayıp sövüyorum. Bunu çok sık yaşıyorum.
Ama bazıları... Daha seyrek de olsa bazıları...Size nasıl diyeyim... En hayata bağlı insana bile "Acaba ben bu hayatta yaşamayı başarabilecek miyim?.." diye sordurtan cinsten.
Çünkü o an öyle bir şey okuyorsun ki, bunu yapabilecek kötülükte insanların bulunduğu dünyada ben fazla barınamam arkadaş diye düşünüyorsun... Ölür giderim... Hatta öyle ki, dünya böyleyse ben öleyim zaten, ne işim var ki burada diyorsun...

Geçen gün öyle bir şeyler okudum ki, hani insanlar fazla acıdan bayılırlarmış ya, işte öyle bir acayip hal ile sanki paralize oldum. Yüzümde en ufak bir ağlama mimiği yok ama gözyaşları nasıl aralıksız boşanıyor gözlerimden. Ruhum kilitlendi sanki. Oturur vaziyette kalamadım, yığılmışım yere. Kalkmak istiyorum, kalkacak güç bulamıyorum. Kocama seslenmek istiyorum, sesim çıkmıyor. Üçüncü ya da dörüdüncüde duyurabildim kendimi. Adamcağız beni nasıl toparlayacağını şaşırdı.

Hayvancağızın başına gelenden, çektiği acıdan dolayı duyduğum acı çok büyük ama beni en az bunun kadar sarsan, bunu yapabilen birilerinin var oluşu!.. Ve sayılarının çok olması ve ortalarda geziniyor olmaları!
Bu dünyada yaşamaya asla hakkı olmayan, mecburen yaşıyorsa bile, bulunması gereken yer kesinlikle tımarhane olan ruh hastası pislikler geziyor etrafta yahu!.. Sırf bunun düşüncesi bile çıldırtıcı.

Bakın mesela bugün ne okudum; ormanda düzenli besleme yapan kanatsız melekler, bir ağlama sesi duyuyorlar, sonra bakıyorlar ki bir çuval... Hareket ediyor!.. Ağzı bağlı çuvalın içinden ne çıkmış dersiniz?
Köpek yavrusu!
İşte bu da insanın düşünce sınırlarını zorlayan bir şey aslında. 
Köpek iyi durumda. Ortada kan yok, yerinden oynamış gözler, kopmuş uzuvlar yani herhangi bir vahşet görüntüsü yok. 
Ama aslında en önemlisi ve en korkuncu var; o köpeği canlı canlı bir çuvala tıkıp, ölüme terk edebilecek bir insanın varlığı!
BİR CANLIYI ÇUVALA KOYUYORSUN ve BIRAKIP GİDİYORSUN.
Bunu yapabilecek sadistlikte bir adam, ruhu, yüreği pislik içinde, korkunç tehlikeli bir adam... Ve şu anda bir yerlerde geziniyor. Belki de sizin çocuğunuzun çok yakınında... Bunu hiç düşündünüz mü?
Hayvanlara yapılan zulmlere burun bükenler, önemsemeyenler bence bir düşünsün bunu.

Neyse. Konuyu fazla uzatmayayım.
Tabii ki okuduğum her haberde yerlere kapaklanmıyorum ama sıkça derin üzüntüler duyuyorum. Çünkü artık her haber o kadar yakın ki. Olan olaylardan haberdar olma olasılığımız o kadar yüksek ki...
Ama yine de iyi tarafından bakıyorum duruma. 
Evet birçoğumuz bu haberleri okuyup mahvoluyoruz.
Ama bu haberler duyuldukça bilinçleniyor insanlar.
Dağın başında acı çeken köpekten insanların haberi olmasa ona nasıl yardım gidecek? Yıllar önce belki de bu garibanlar kendi kendilerine ölüp gidiyorlardı...
Ama şimdi aç köpekler var deyince hemen mama bağışı yapılıyor, yaralı hayvan var deyince hemen gönüllüler koşup olduğu yerden alıyorlar masumu... Yani daha fazla haberdar olmak yavrucakların hayatlarının kurtulması açısından çok faydalı oluyor aslında....

Zaten dediğim gibi... Benim derdim insanlarla. 
Zulm gören yavrucak eğer ölmediyse, melek ablaları, abileri tarafından kurtarılıp yeni bir hayata başlıyor.
Peki ya zulmedenler!?
O pislikleri ne yapacağız?
Beni asıl sarsan onlar, onların bu dünyadaki varlığı. İşte internet bana her gün onların varlığını hatırlatıyor, suratıma tokat gibi çarpıyor.
Benim öfkem, hayal kırıklığım, isyanım hep bundan.

İnşallah bir gün dünya bunlardan temizlenir.
İnşallah bir gün hepimiz deriiiin bir nefes alabiliriz.

Pek iç açıcı bir haftasonu yazısı olmadı değil mi?
Ne yapalım, olur öyle.
Başka bir konu vardı kafamda, keyifle bilgisayarımın başına oturmuştum.
Ama önce Facebook'a girip bir bakayım dedim. 
Çuvaldan çıkan yavrucağı okudum. 
Ve yazı bu oldu.

Herkese merhametli, sevgi dolu, bol patili güzel bir haftasonu dilerim.


Foto kaynak, burası.

16 Aralık 2013 Pazartesi

Tatlı Pazartesi | Melekler


Merhaba!
Birkaç gündür pazartesi gününe yetiştirmem gereken bir işle meşgulüm. Hal böyle olunca da Tatlı Pazartesi'yi hazırlamayı ennn son ana bıraktım. Evet, olabilecek en son ana bırakınca da elime ayağıma dolandı sevgili okuyucular, o nedenle bir sanatçı portfolyosu hazırlayacak vaktim kalmadı.
Ama Tatlı Pazartesi'nin amacı, pazartesi günlerinin sendromunu hafifletmek değil mi? O zaman ben de gönülleri yumuşatacak, yüzleri kocaman gülümsetecek sevimli mi sevimli, tatlı mı tatlı birkaç minnoş fotosu paylaşayım sizinle.
Bu bebişler Pinterest board'umdan. 
Bu güzelliklerden hoşlanmayanların akıllarından ciddi şekilde şüphe ediyorum.
Bu tatlılar nasıl sevilmez yahu? Akıl sır ermiyor.
Neyse.:)
Herkese çok tatlı, çok süper bir hafta dilerim!


14 Aralık 2013 Cumartesi

İtiş Kakış Günler


Bu yazıya ne başlık bulayım diye çok düşündüm. Konu, son zamanlarda neler yapıp ettiğim olunca başlık o mu olsun, bu mu olsun derken, son günlerde nasıl haller içinde olduğumu idrak ediverdim:
İtiş kakış!... 
Bak yukarıdaki cümle bile bir acayip, bir şekilsiz oldu.
Neyse. Canım sağ olsun.
Evet, son günlerde oldukça itiş kakış günler geçirmekteyim. Ve her şeyin suçlusu geçenlerde hasta olup yatağa mıhlandığım o kara gün!... Normalde insani saatlerde yatıp kalkan bir insan evladıyım ama o meşhur günde yataktan kaçta mı çıktım?
Akşamın beşinde!...

Evet, aynen öyle.
Kocam sağ olsun, köpekleri hep o çişe çıkarttı, benimle bir güzel ilgilendi, ben de yüz bulup mayışık pideler gibi yatakta yayıldım da yayıldım!
Peki, akşam beşte uyandığın günün gecesinden - erken yatmak adına - hayır gelir mi? 
Gelmez tabii... Uyku gelmiyor çünkü.
Eh, hal böyle olunca, hem rahatsızlık devam ettiği için, hem de gece geç yatıldığı için ertesi gün kalkma saati en iyi haliyle öğlen bir!...
Sonra kuyruğunu kovalayan kedi gibi, gece yatma saati; dört!
Ertesi gün kalkma saati; bir buçuk!..
Sonra yatma saati; beş!
Off, yazarken bile içim şişti şimdi.
Yıllar önce, geç saatlerde yatıp, geç saatlerde kalkan bir insandım ama bundan da rahatsızlık duyardım. Son yıllarda düzene soktum kendimi. Ve tabii kocamı da.
Ama gel gör ki son günlerde alt üst oldu tüm düzen!...

Dedim ya, yapmam gereken çok şey var diye, sıkıntı da buradan çıkıyor işte. Sizleri bilmem ama ben günlük işlerimi liste halinde yazmazsam çalışamıyorum. Darmadağın oluyorum. O yüzden bazen  "yemek ye"yi bile yazıyorum, ahmak gibi.:) Kendime yapılma sıralarıyla şöyle güzel bir liste hazırlayıp, yaptıkça üstlerini çiziyorum.
O listeyi bitirmek zorunda hissettiğim için de, geç kalktığım günlerin tüm işleri doğal olarak geceye ve gecenin iyice geç saatlerine sarkıyor. Kocam da aynı benim gibi oldu!.. Onun da yapması gereken çok şey var ve aynı düzensizliğe takılıp kaldık.
Bir de her gece utanmadan saate bakıp; oha dört olmuş yaa, ööfff diyoruz ama yatmamız yine beşi buluyor iyi mi! Hayır madem öyle oha moha diye çirkin şekillere giriyoruz, bari bunu der demez yatalım değil mi ama ı-ıh! :)

Düzen alt üst olunca, erken kalkamayız nasılsa diye saatin alarmını on bire falan kuruyordum ama on birde de kalkamayıp, on ikiye, bire kadar erteliyordum. Ama son birkaç gündür iyice bir pişkinlik hali geldi:
Direkt bire kuruyorum saati!
Peki pişkinlik ve arzsızlık bununla kalıyor mu?
Tabii ki hayır!
Evvelki gün birde çaldı saat, hemen kalktım.
Bu sabah da birde çaldı ama ben yataktan ikide çıktım!
Rezilliğe gel.
Hep birinci tekil yazıyorum diye şunu sorabilirsiniz; Ee kocan uyandırmıyor mu seni?
Ben de şöyle cevap vereyim hemen: E onu kim uyandırsın?!
Ofiste çalışırken erken kalkıyordu. Okula giderken de kalkıyor. Ama evde olduğu günler onun benden önce kalkması zaten kıyamet alameti sayılır. Öyle bir şey olduğunda korkmak hatta erzak depolayıp sığınaklara kaçmak falan lazım. O derece diyeyim ben size.
Bu nedenle ben geç yatıyorsam, o da geç yatıyor, ben geç kalkıyorsam o da geç kalkıyor, durum budur. Ayna gibiyiz.

Listemdeki işleri bitireceğim inadından böyle oldum. Halbuki kasmasam hallolacak. Bir geceyi de boş bırakıp erken yatabilsek düzelecek.

Sevgili çam ağacımı süsledim diye hevesleniyordum; ama geceleri karşısına geçip izleyemedim ki atölyeye kapanmaktan.

Bir haftadır kocamla doğru dürüst vakit geçiremedik akşamları.
Yok yook, ı-ıh. Olmayacak böyle!
Bak şimdi bile sarkıtıyorum geceyi. Niye çünkü listede şu madde var:
"Cumartesi yazısını yaz." Ve şu an saat gecenin üçü!

Tamam bitmiştir. Al yazını da yazdın, zaten bu da ne olduğu belirsiz, itiş kakış bir yazı oldu..Affola.
Ben hemen şimdi hoop kalkıyorum bilgisayar başından, kocamı da ensesinden tuttuğum gibi kaldırıyorum işinin başından ve cuuup yatağa!...
Tekrar, oha dört oldu, yuh beş olmuş triplerine girmeden, acil kaçıyorum ben!...
Siz cumartesi sabahı bunu okurken ben umarım uyanmış olurum!
Bak sen yaa, hala laf kalabalığı yapıyorum!..
Hadi bakayım hadi, yürü bakayım doooğru yatağa!

(Ammaann, yazıya fotoğraf bulmayı unuttumm! Şimdi konuya uygun bir foto bulmaya kalkarsam saat yine beş olur!! Tamam. Konuyla tamamen alakasız, elimdekilerden bir foto koyacağım bu seferlik. Hatta o kadar alakasız bir şey bulayım ki  tam olsun! Siz de yazıyı okuduğunuz süre boyunca bağlantı kurmaya çalışacacaksınız, yazık!:)) Eh bu satırları okuyunca anlarsınız artık.
Evet, çok gevezeyim.
Sıkıldım kendimden yeminle.
Tamam, kaçtım bu sefer.
Öf!


Foto kaynak: burası.

9 Aralık 2013 Pazartesi

Tatlı Pazartesi | Terry Border


Merhaba!
Tatlı Pazartesi'nin bu haftaki tatlısı, bakmalara doyamadığım hatta Facebook'ta kendisine bir albüm bile açtığım Terry Border ve onun Bent Objects projesi. Bu çalışmalar da tek kelimeyle tam benlik ve tam Tatlı Pazartesi'lik.:)
Yine günlük hayatın sıradan objeleri, bu sefer tellerle birleşiyor ve bakın ne hallere geliyorlar!
1965 doğumlu fotoğraf sanatçısı Terry Border ile ilgili detaylı bilgiye sitesinden ulaşabilirsiniz.
Her şeyin dilediğiniz gibi gelişeceği, verimli, keyifli, harika bir hafta dilerim!




7 Aralık 2013 Cumartesi

Sıcak Aralık ve Sevgili Ağacım



Bu sene de nihayet sevgilime kavuştum!
Birbirimizden on bir  ay boyunca ayrı kalıyoruz. Bu süre içinde ben hayatımı yaşarken, değişik zamanlarda, değişik keyifler tadarken, zavallı sevgilim gardrobumuzun tepesinde tozlana tozlana benim onu hatırlayacağım ve aşağıya indirip  hayatımın baş köşesine oturtacağım zamanı bekliyor!
Yani aralık ayını.
Evet, sevgilime kavuştum; biricik çam ağacıma!
Ve tabii ruhumdaki uslanmaz yılbaşı coşkusuna!
İlkbahar, yaz ve sonbahar mevsimlerini çok severim. Hiç hoşlanmadığım buz gibi kış mevsiminin içinde ise sadece aralık ayını severim, o da tamamen yılbaşından dolayı!
Küçücük bir kız çocuğu olduğum zamandan beri yılbaşı dönemlerinin hastasıyım.
Zaten ruhunda hat safhada pofudukluk olan, kinestetik, son derece dokunmatik ve dibine kadar mod insanı bir kişi olarak, yılbaşı sürecinin ışıltısına, sıcaklığına, burnuma gelen kokusuna ve coşkusuna bayılıyorum.
Hal böyle olunca da sevgili ağacımla kavuşma anlarımız pek tatlı oluyor!

.. O Eski Ağaçlar ..

Uzun yıllar evvel, ben ortaokul - lise çağındayken, korudan gerçek çamlar alırdık. Köksüz alınca zavallı ağaç ölür giderdi, köklü aldıklarımızı da tutturamadık bir türlü. Hatırlıyorum, bir tanesinin toprağını daha biz dikemeden böcekler basmıştı ve o böcekler evin içine firar etmeye başlamışlardı... Ağaçlardan biri ise dallarında karları ile gelince annem o kadar fena olmuş, o kadar üzülmüştü ki, o, canlı aldığımız son ağaç oldu. Bir sonraki sene güzel bir seçim yapıp şu anki yapay ağacımızı aldılar.

Ailemle yaşarken ağacı kurmak, süslemek benim görevimdi. Ve tabii ki çok ama çok büyük bir zevkle icra ediyordum bu görevi. Bizimkiler de hazır süslenmiş ağacın keyfini çıkarıyorlardı.
Kendi evime geçince, minik bir yapay çam aldım, onu süsledim birkaç sene. Sonra baktım bizimkiler büyük çamı süslemez oldular. Eh Eylül hallediyordu tabii o işi.. Ben gidince koca ağacı süslemeye üşenir oldular. 
Ve tabii ki bu benim işime geldi, süslemiyor musunuz, eh iyi madem, hooop, güzel ağaç anında hacı!

.. Zorlama Kocayı ..

Dediğim gibi, yılbaşı öncesi haftalar benim için sıcacık, yumuşacık zamanlar. Evde noel şarkıları çalsın, mumlar yansın, her şey pofuduk olsun, ruhlar coşsun vs...
Kocama gelince.. O da seviyor noel zamanını ama belli bir seviyede!
Benim günlerce sıkılmadan dinleyebileceğim noel şarkılarını ona üç saat dinletsem, vücudunda kimliği belirsiz kaşıntılar, lekeler oluşmaya başlayabilir!
Ya da benim büyük keyifle izlediğim bazı noel filmerinin sadece fragmanı bile ona yeterli(!) gelebilir.:)
Ağacın tümünü beraber süslemeye kalksak onuncu dakikada beli ağrımaya başlar, bundan eminim! 
Bu nedenle onu çok ellemiyorum, kendi haline bırakıyorum.
Ama hakkını da yemeyeyim, çünkü bu sürecin keyiflerini birlikte paylaşıyoruz yine de. 
Beraber kuruyoruz ağacı, ayağa dikiyoruz. Sonra ben ışıkları takıyorum. Ardından bize keyif veren ritüele geliyor sıra: ilk topu takmak!.. Ağacın ilk topunu dilek tutarak birlikte takıyoruz.
Sonra ben onu azad ediyorum, gidiyor odasına. 
Ve o anki moda uygun müzikerimi dinleyerek süslüyorum ağacımı.
Hemen ardından sevgili  kocam yine dahil oluyor olaya: Işıkları yakma merasimi!
Evi karartıyoruz ve biiir, ikiii, üüüç diyerek ağacın ışıklarını yakıyoruz!
İşte bu çok mutlu ediyor bizi, sonra da karşısına geçip büyük keyifle seyrediyoruz.
O nedenle, varsın noel şarkılarından sıkılsın ya da ağacın tümünü süslemeye üşensin, sıkıntı yok... Çıkan sonucun tadını beraber yaşayabilmek de çok güzel.

.. Dingildeyen Ağaç ve Faik Eklentisi ..

İşte bu yıl da aynen bunları yaşadık.
Ama birkaç farkla.
Eski yıllarda da ağacın ayağını zor monte ederdik ama bu sene vidalar iyice pert olmuş. Koca ağaç dingil dingil duruyor. Şöyle sağa yatayım, sonra da koltuğa devrileyim der gibi hareketler yapıyor. Ben de ara ara gidip elle ittirip kaktırıyorum düz dursun diye. Yani kocamın deyişiyle; iman gücüyle ayakta duruyor zavallı!

Bu yılın diğer farkı ise; hala yuva bulamadığımız sevgili yanaşma Faik'imiz ve onun ağzının uzanabildiği her ama her şeyi çekiştirme, kapıp kaçırma, çekip koparma huyu ve bu huy ile üstü süslerle dolu (ve üstelik devrilmeye meyilli) çam ağacının birleşiminden nasıl sonuçlar ortaya çıkacağı endişesi! Öf, amma uzun cümle oldu. Ama anladınız siz. (Anladınız değil mi?:)

Evet, bu endişeleri bir kenara bırakırsak, artık aralık ayını yaşamaya hazırız!..

Ben bu coşkumu kaybetmek istemiyorum. Zaten hayat zor, hayat acımasız, hayat adaletsiz çoğu zaman. Kendi dünyanda, yuvanda istediğin kadar mutlu ol, eğer azıcık duyarlıysan şu hayatta, seni uyutmayacak kadar üzücü milyon tane şey radarına takılıyor her gün. 
Bu nedenle mutlu kalabilmek ve mutlu edebilmek için, hem kendimize hem de çevremize faydalı olabilmek için, bize iyi gelen şeylere sımsıkı tutunabilmek lazım.

Bu nedenle, hiç sevmediğim kış ayında gönlüme sıcaklık veren aralık ayını yaşamak beni mutlu ediyor.

Nihayet tamir edilen pikabımdan Elvis dinlemek, kocamla battaniye altında, ağacın loş ışığında film izlemek, sıcak çikolata içmek... Kanepeye yayılıp kitap okuyarak uyuyakalmak, örgü örerek sevdiğim dizileri izlemek, kuzucuklarımla oynamak, ertesi gün yapacaklarımı düşünmek, hayatımı düşünmek, dilekler dilemek, geçmiş yılı düşünmek, gelecek yıl için heveslenmek...
Bunları seviyorum!

Ve hepinize keyifli, sıcacık bir aralık ayı diliyorum!

2 Aralık 2013 Pazartesi

Tatlı Pazartesi | Gilbert Legrand


Merhaba!
Gilbert Legrand ile, bir arkadaşımın Facebook'ta paylaşması sonucunda tanışmıştım, sanırım birkaç yıl önceydi. O kadar hayran olmuştum ki çalışmalarına, hep blogda paylaşsam diye düşünüp duruyordum ama bir türlü fırsat olmamıştı bugüne kadar.
Hani derler ya; tam benlik diye, tam kafama göre diye... 
İşte bu çalışmalar, bu tarz, bu kafa yapısı:), tam benlik!
Çok çalışma var, yüklenmesi uzun sürebilir. İki ayrı post mu yapsam dedim ama bölmeye de kıyamadım. 
Bakın bakalım; günlük hayatımızda suratına bakmadığımız ıvır zıvırlar, alet edevatlar, sıradan objeler sanatçının elinde ne hallere gelmiş! Bayılacağınıza eminim. Bu güzellikleri kim beğenmez ki!
Sanatçının daha fazla çalışması için sitesine göz atabilirsiniz.

Yaratıcı, keyifli, coşku dolu bir hafta dilerim herkese! 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...