Evlilik Koşturmacaları 1: Aman Ne Var ki Yanılmacası

..Bizdeki Neyin Kafası?..

Yıllardır aynı evde yaşıyoruz dedim. Evlilik hazırlıklarının en zor kısmı da zaten ev düzmece, bin bir tane eşyayı satın almaca dedim. Bizim her şeyimiz hazır olduğundan neredeyse hiç telaşımız da olmaz diye düşündüm. Niye olsundu ki, iki şeker, üç davetiye mi yoracak bizi... dedim.

Tek kelimeyle... halt etmişim!

Evet, duyduğum ve gözlemlediğim kadarıyla eve eşya alma koşturmacası gerçekten zor bir süreçmiş, nice gencecik, tazecik gelin adayları bu süreçte psikopata bağlar, saçını başını yolar, bolca kilo kaybedip eriyip giderlermiş... Aileler birbirine girer, nişanlar atılma noktasına gelinir, müstakbel karı-kocalar birbirleri için Acaba mı? diye sormaya bile başlarlarmış. Sinirler harap ola ola, panik halinde alınan eşyaların aslında eve büyük geldiği, ya da hiç yakışmadığı, bilmem neyin eksik kaldığı, şunun bunun da fazladan alındığı evlendikten günler sonra dank eder, yeni bir eyvahlar olsun süreci daha başlarmış... 

İşte biz bunlardan yırttık. Ama telaşların sadece bundan ibaret olduğunu düşünmek acaba neyin kafasıydı, onu çok merak ediyorum.

Ne çok koşturmaca varmış aslında! 

..Gelinlik Cepte..

Bir kere kotla, tişörtle evlenmeyi düşünmüyorsan, illa ki bir gelinlik alacaksın değil mi? Alacaksın. Ve gelinlik senin ayağına gelmiyor ya da gökten zembille inmiyor, gezeceksin, arayacaksın, deneyeceksin... Hoş ben bu konuda şanslıydım. Hayatım boyunca, kabarık ve straplez olması dışında özel bir gelinlik modeli hayalim olmadı. Bu nedenle her birine aynı şansı verdim ve ilk ciddi gezmemde sevgili gelinliğimle tanıştım. Benim için çok kolay oldu. Tek atışta bingo.

..Batan Geminin Günleri..

Ama tüm koşturmanın başlangıcında, o büyük günün hangi tarihte olacağına karar vermek var değil mi? 

Bahar olması açısından mayıs olsun istedik. Davetlilerin gelmesi kolay olsun diye cumartesi gününü istedik. Mayıs ayının cumartesilerinden de en tatlı ve yumuşak his veren tarih 18 Mayıs'tı. 

Sevgilim ilk başta itiraz etti:

- 19 Mayıs olsun, 19 Mayıs'ta evlenmek çok güzel olur.

- Evet tabii ki güzel olur, ama bize özel olmaz.

- Niye olmasın?

- 19 Mayıs zaten çok özel bir gün, kendi özelliğini korusun. Bizim günümüz ise sadece bize özel olsun!

Bu şekilde 18 Mayıs'a karar kılındı. Evleneceğimiz Yunus Emre Kültür Merkezi'nde mayıs ayı günlerini 4 Şubat'ta vermeye başlıyorlardı ve gün almak için sabah 9'dan itibaren orada olmalıydık . 

Pimpirikliyim ya, pirelendim hemen:

- Bir gece öncesinden annemlerde kalalım aşkım. Yakıncacık, gidiveririz hemen.

Sevgilim tamam dedi ve bir gece önce annemlere kamp kurduk.

Sabah kalktık, kahvaltımızı ettik. Bu arada konuşuyoruz aramızda. Annem akşam son nikahı alın dedi. İyi dedik, onu alalım, daha rahat olur, ucu açık olur.

Saat sekiz buçuk civarı mekanın oraya vardık. Sevgilim çok rahat, nasılsa dokuzda açılacak ya gün verme olayı: 

- Bir yerde oturup çay içsek mi?

- Ayol ne çayı deli misin? 

- Erken ama daha... Çok var dokuza...

- Erkense erken, önceden gider, rahat ederiz.

Ve binaya girdik. Girdik de ne görelim? Sıra sıra cezve gibi oturmuş 7 - 8 çift önceden gelmiş bekliyor bile.

- Bak, dedim, görüyor musun millet gelmiş, bir de erken diyordun!

Biz de oturduk. Bu arada 18 Mayıs için (olur ya!) son nikah alınmış olursa başka hangi günü alsak diye konuşuyoruz. Derken sıramız geldi, girdik. Kimlikler, sağlık raporları teslim edildi, nikah memuru hanım sordu hangi tarihi istediğimizi.:

- 18 Mayıs, son nikah olsun lütfen.

- Son nikah dolu. 

- Yaa öyle mi? 25 Mayıs son nikah?

- O da dolu.

- Şu tarih?

- I-ıh dolu.

- Peki ya bu tarih?

- Cık.

- E peki son nikah olmasın o zaman. 18 Mayıs için sondan bir önceki nikah olsun.

- 18 Mayıs için sadece 13.00 boş.

- Nasıl yani?

- Diğer saatler alındı.

- Yaa hay allah, çok erken ama ne yapalım, o olsun.

- Kuaförünüzü erkene ayarlayın, fotoğraf çekimini de nikah sonrasına ayarlarsanız rahat edersiniz.

- Hı hı.

İçimin isyankar kısmından direkt şunlar geçiyor: Yok artık! Nasıl bitermiş yahu? Dokuzda açılacak diyorsun, sekiz buçukta geliyoruz! Bizden önce gelip de bekleyen 7 - 8 çift mi talan etti 18 Mayıs'ın saatlerini, bırak allah aşkına sen de! Kime dağıttınız ulen mis gibi günleri, saatleri? Sizi gidiler siziii! 

Ve içimin mülayim tarafı ise aynen şöyle söylüyor: Buna da şükür! Az daha hepten kaçırıyormuşuz 18 Mayıs'ı. Yok yok, şanslıymışız aslında yahuu...

Ve böyle başladı koşturmaca maratonumuz.

..Davetiye Ellerimizden Öper..

Gelelim davetiyeye. Eğer müstakbel kocan da, sen de Güzel Sanatlar mezunuysanız, hele de Grafik bölümünü bitirdiyseniz, üzerinizde inceden bir baskı hissediyorsunuz, davetiyemizi hazır almamalıyız, kendimiz tasarlamalıyız diye... Tamam dürüst olayım, ben kendi adıma, inceden bir baskı değil, gayet ağır bir şeyler (!) hissettim omuzlarımda. Ne olduğu belisiz o şeyler iki omzuma çöreklenmiş ve kulağıma kulağıma çığırıyorlardı devamlı:

- Sen yapacaksın! Sen yapacaksın! Aksi sana yakışır mı bea! Onca yıldır tasarımcısın, kendi davetiyeni yapmaya mı üşeniyorsun?!

- Yok.. Şey... Ben... Üşenmiyorum da diğer şeyl...

- Sus! Bahane üretme. Diğer şeyleri de yapacaksın, davetiyeyi de yapacaksın. Bir kere evleniyorsun!

- Ama ben.. tamam ama daha sonra başlasam, şimdi diğer işler....

- Hayır, hemen şimdi başlayacaksın! Çalıştır saksıyı, başla hemen.

İşte üzerimde bu tarz bir baskı vardı. Bir yandan babam ısrar ediyor doğal olarak:

-  Hadi kızım bastırın şu davetiyeleri artık, dağıtmam gereken kişiler var... Ben kendim yapacağım sonunda!

 Bir yandan arkadaşlar bastırıyor:

- Aaaa Eylüüüül! Daha basılmadı mı davetiyeler? Kızım bir buçuk ay kalmıııış, neyi bekliyorsunuz?

Derken oturduk sevgilimle, ne yapalım ne edelim diye düşünmeye başladık ve karakter tasarımına aşık bir çift olarak, monster temalı davetiye yapalım dedik... İlk gün kanepeye yayılıp kağıt kalemlerle taslaklara gömüldük, ertesi gün ise ben kendi çizdiğim bir taslağı hayata geçirmek için bilgisayar başına oturdum ve birkaç saatte çözümledim davetiyeyi. Uzun zaman kafamızı meşgul etti ama neyse ki çabucak bitti, ben de omzumdaki gevezeleri kovaladım, gittiler.

..Mesajlı Şekerlerimiz Pek Şeker..

                                                                                                          

Şeker için daha ilk zamanlarda aklımıza gelen şey boynunda kocaman kurdelası olan lolipoplardı. Sevimli, neşeli... 

Bu konuda da annemle bolca çekiştik.

- Kızım lolipopun yanında ne vermeyi düşünüyorsun davetlilere?

- Bir şey mi vermem gerekiyor?

- E neyi saklayacak insanlar anı olarak?

- Lolipopu saklasınlar işte...

- Saklamazlar kızım, yerler, gider...

- Yemesinler o zaman, ne güzel, koysunlar kalemliklerine süs diye...

- Erir zaten, dayanmaz...

- Dayanır ben bir lolipopu senelerce saklamıştım... Hem zaten lolipopun yanına başka şey yakışmaz...

- Kızım sen yine bir şey düşüns....

- Ay istemiyorum anne yaa! Lolipopu saklasınlar işte, yiyene de afiyet olsun!

Zavallım annem. 

Sonunda, büyük güne çok az kala Eminönü'nde lolipoplarımızı bulduk. Siparişi verdik. Bir yandandan soruyorum adama: 

- Lolipopu nikah şekeri olarak isteyen oldu mu daha önce?

- Çoook.

- !! ?? Aa sahi mi?

İç sesim: Nasıl yani yahu? Ben kimsede görmedim ama, gayet özgün bir fikir bulduğumuzu sanıyordum, değil miymiş, tüh! 

Pes etmiyorum ama:

- Peki bu pembe ve mavilerden mi alıyorlar nikah şekeri olarak?

- Aa yok, bunları bebek şekeri olarak alıyorlar.

- Hmm peki.

Eh, buna da şükür!

Sonuç olarak şekerlerimizi almakla kalmadık tabii. Toptancının etiketleri söküldü, kurdelalar bağlandı. Sonra bir baktık, kurdelaların altında, lolipopun boğaz kısmına denk gelen jelatin çok çirkin duruyor. Neyse sorun olmaz, oraya etiket yapıştırılacak dedik. Ozalitçide etiketler bastırıldı. Sevgilim başladı yapıştırmaya. Ama o da ne? Etiketler kısa kaldı! O lanet jelatin yine görünüyor, hem de bu sefer daha da tuhaf ve sevimsiz bir şekilde!

Düşüp bayılacaktım!

- Birer kurdela daha takarsın jelatin görünen yerlere dedi annem.

- Nasıl yani, yüzlerce şekere aynı şekilde bir daha mı bağlayacağım!?

Aynen öyle oldu. Onca şekere tekrar ikinci kat kurdelaları bağladım. Bu iş de bitti. Bunun da üstüne bir çizik atıldı.

Bu arada, etiketlerin bir yüzünde bizim karakterlerimiz vardı, diğer yüzüne de şöyle yazdık:

Sokak Hayvanları İçin Lütfen Bir Kap Su.

Sosyal mesajımızı unutmadık. Ve eğer iki kişi bile bunu okuyup su koymaya başlarsa, bize hediyelerin en güzeli olacak!

GELECEK YAZILAR

                                                                                                            
Yaşanan her şeyi bir yazıda yazarsam bitiremem. Ben yazmayı bitirsem, siz okumayı bitiremezsiniz.

O nedenle, arkası sonraki yazılara. Ve Evlilik Koşturmacaları serisinin diğer konuları şöyle:

+Ah Şu Aksilikler!
Hem sakarım, hem şaşkınım, hem de unutkan! Gerisini siz düşünün!

+Balayı oteli bulma işi nasıl ayağımıza dolandı?
Bir tarafta arılar, diğer yanda Rus fıstıkları! Eyvahlar olsun!

+Sevgili balayı!
Ohh dünya varmış!

+Balayı bavuluna koyman gereken bir tek parça giysi bulamazsan ne halt edersin?
Abartı yok. Gerçek. Bavula koyacak bir parça giysi bulamadık!

+ Yeni gelinin soyadı karmaşası.
Kimim ben, kimimm? 

+ Evlilik nasıl gidiyor?
İstisnasız herkesin sorduğu soruya toptan cevaplar.;)

Evet sevgili okuyucular. Yukarıda listelediğim konular da sırayla gelecek. Takipte kalın!

Eyvah Yazıyı Unuttum!

Yazı yazma konusunda kendimi düzene ve disipline sokmak için her salı ve cuma günleri yeni yazı girmeye karar verdim ve bunu uygulamaya da başladım biliyorsunuz. Ve tabii bu durum ister istemez üstümde faydalı bir baskı yarattı. Böylece deli gibi yazı yazmak istediğim halde, hayatın rüzgarına kapıldığım için haftalarca ve hatta aylarca sessiz kalmaktan kurtulacağım. Hay Allah Gökkuşağı Dosyası'nı da çok ihmal ettim son zamanlarda... gibi cümleleri artık kurmayacağım ve hem kendi disiplinimi oluşturup hem de yazı yazma zevkimi tatmin etmiş olacağım... diye düşünüyorum. Ve bundan dolayı da çok mutluyum.

Ve kararım da kesin, asla caymayacağım. 

Ama yeter ki salı ve cuma günlerinin geldiğini unutmayayım!!

Bu gece olduğu gibi.

Beni önce telaşlandıran ama güzel neticelenen bir takım olaylarla başlayan bir gün. Sonra çok yakın arkadaşla buluşma. Kedisini veterinere götürme. Canım kocam iş yerinde saç baş yola dursun, arkadaşım ile dışarıda keyifli bir yemek. Sonra çok yedik, eritelim amaçlı atılan turlar ve ardından eve gelip, kahveleri doldurup kanepelere yayılmaca.

Lak lak lak.

Bık bık bık.

Sonra biraz daha lak lak. 

Azıcık daha bik bik bik.

Yakın kız arkadaşlar bir araya gelince nasıl bir muhabbet oluyorsa, saatlerce o şekil yani.

Ara sıra köpekleri doyur, çişe çıkart.

Sonra, bır bır bır devam.

Keyifler gıcır, saat olmuş gecenin bir buçuğu.

Tadına doyamadan arkadaşı uğurlamaca.

Ve artık yatsam mı ne yapsam... düşünceleri içinde bir göz kapağı aşağı inmiş, kafa bulutlu... Hal kalmamış. 

Yatak çekiyor, uyku çağırıyor...

Ve işte o anda beynimin içinde çınlayan kocaman bir DANNK sesi!

Yarın salı! Ve ben yazımı yazmadım!

Tamamen unutmuşum! Eyvahlar olsun. 

Şimdi bu durumda kocam bana der ki: Amaaan boş ver yazmayıver!

Ben de ona derim ki: Olmaaaz söz verdim!

O da der ki: Kime söz verdin?

Sanki bir dolu okuyanım varmış da, aaa bak yazacağım dedi yazmadı, tüü ne ayıp! diyeceklermiş gibi.

Olsun. Kaç kişi okuyor olursa olsun, kimse bile okumasa ben verdim ya o sözü, hemen dikenler battı tabii bana, uyku muyku kalmadı. 

Biliyorum ki salı yazısını sallarsam cumayı da sallarım. Sonra salıyı yine sallarım ve öyle böyle derken ipin ucu kaçar.

Bu nedenle şu anda okuduğunuz bu ne olduğu tam belli olmayan yazı, benim kendime verdiğim sözü tutmaya çabalayışımın kanıtıdır sevgili okuyucu(lar).

Bu ipin ucunu kaçırmaya niyetim yok.

Yazmış olmak için yazmadım ama yazmamış olmamak için yazdım.:)

O yüzden siz de okumuş olmak için değil, okumamış olmamak için mutlaka okuyun efendim.

Ps: Yukarıdaki fotoğrafla yazının alakası nedir derseniz... Bir alakası yok. Yazıya bir fotoğraf eklemiş olmak için değil, eklememiş olmamak için ekledim.:)

Tekrarcı mısın Tekçi mi?

Sen Hangi Tipsin?

Bir insan tipi vardır, mesela bir filmi çok beğenmiş dahi olsa asla ikinci defa izlemez. 
E izledim ya ben onu, bir daha niye izleyeyim ki? der. Bir de burnunu buruşturur böyle. Sanki önceden bayıla bayıla izleyen kendisi değildi. 

Kitaplar için de geçerli aynı durum. Okudum ben onu der, koyar noktayı. Bir daha okumaz aynı kitabı, önceden hayran kalmış bile olsa. Bir kere okunduktan sonra temelli rafa kalkar artık o kitap.
İkinci kez izlemeyi, okumayı belki zaman kaybı olarak gördüğünden ya da belki aynı tadı alamayacağını düşündüğünden. Kim bilir.
Ben eleştiriyor muyum şimdi bu insan tipini? Hayır. Asla! Hatta özeniyor bile olabilirim.
Çünkü ben bunun tam zıttıyım.
Tabii ki her filmi üçer kere izleyip, her kitabı beşer kere okumuyorum. 
Ama eğer çok sevmişsem o filmi yüz kere de izleyebilirim, hep aynı keyifle.
Kitap için ise araya biraz unutma zamanı girmesi gerekiyor. Yani okurken beni tekrar şaşırtabilmeli, Vaay böyle mi oluyordu? dedirtebilmeli. Eh bunun için de çoook uzun bir süre geçmesi gerekmiyor. Hafızamın o sıralarda hangi balık cinsinde gezdiğine bağlı olarak değişiyor. 

Koca İtinayla Çıldırtılır

Mesela müzik dinlerken de bir parçayı tekrara alıp ard arda defalarca dinleyebilirim. Ya da yirmi parçalık bir çalma listesini bir hafta boyunca sürekli döndürebilirim ki bu şekilde bitişik odada çalışan kocama da defarlarca kafayı yedirtmişliğim oldu!

Sevdiğim dizilerde de durum değişmiyor. Ama burada da kitaptaki durum söz konusu; biraz unutmam gerekiyor. Yeterli unutmuşluk kıvamına erdikten sonra gelsin sezonlar, gitsin bölümler. 
Mesela Desperate Housewives en sevdiğim yabancı dizilerimdendi. Yedi sezonunu yutarak izlemiş ama son sezon olan sekizinci sezona bir türlü başlayamamıştım. Başlamaya hazır olduğumda ise aradan çok uzun zaman geçmişti ve benim için çok kıymetli olan son sezonu tam tadıyla izleyebilmek için, koskoca yedi sezonu da yeni baştan - ve aynı keyifle- izlemiştim.

Kuzey Güney Yeniden

Tasarım ya da illüstrasyon yaparken illa ki müzik dinlerim ama hediyelik eşya 
türevi seri üretim çalışmalarımı yaparken bilgisayardan dizi açarak oyalanırım.
Kuzey Güney dizisine de bu şekilde başlamıştım ve hatta Kuzey Güney Vakası adlı bir de yazı yazmıştım bunun üzerine.
İşte şu günlerde yeni bir Kuzey Güney vakası yaşıyorum. Yine seri üretimdeyim ve başka dizi kalmamış gibi yine ona dadandım ilk bölümünden itibaren ve işin garibi daha önce izlememişim gibi aynı heyecanla. Birinci sezonu afiyetle bitirdim ve - utanmadan - daha birkaç ay önce bitmiş olan ikinci sezona başladım! Pes diyorum kendime, ne diyeyim. Hani hiç tutucu, sabit fikirli bir insan da değilimdir ama bu konuda huyum kurusun ki huyum böyle.

24 Beni Çağırıyor

Dün işi gücü bitirip kanepeye yayılmış kocamın işten dönmesini bekliyordum. Kitap okuyacak kafada da değildim, hadi dedim şu eski (!) yabancı dizilere bir bakayım. Bütün sezonlarını aç kurtlar gibi izleyip bitirdiğimiz, Kiefer Sutherland'in  24'üne ilişti gözüm. 
En severek izlediğimiz ilk sezonları da iyice unuttuğumu fark ettim. Şööyle bir içim gıdıklandı, Allaah dedim, ben başlarım buna yeniden! Kımıl kımıl oldum yeminle. Tam play tuşuna basacaktım ki bir şey oldu, telefon mu çaldı, kapı mı çaldı ne olduysa, şimdi hatırlamıyorum, ortam dağıldı. Ve ben de unuttum 24'ü. 
Unutmuştum yani. Ta ki şu ana kadar. Bu yazıyı yazarken yeniden hatırladım bak. 
Hiç iyi olmadı.
Malum, 24'ün bir sezonunda yirmi dört bölüm var. Her biri kırk beşer dakika. 
DOKUZ SEZON.
Yani... Dadanırsam yanarım.
Yok yok unutayım ben bunu. 

Hatta hemen bu yazıya da noktayı koyayım. 
Ve 24'ü kafamdan çıkartmak için ne yapayım?
Hmmm...?
Evet, buldum, en iyisi bir bölüm Kuzey Güney açayım!


Foto kaynak; burası.

Otoyol Maymunları

Bundan bir süre önce, bir cumartesi akşamı...
Arkadaşlarımızın evine gitmek üzere yola çıktık. Birçoğunuz bilirsiniz ki yıllardır trafiğin yavaş ilerlediği yollarda muz satarlar. Ve bence güzel bir fikir, trafiğe şıkışıp midesi ezilen kişiler sağlıklı yoldan açlıklarını bastırabiliyorlar böylece. Bizim de bu şekilde muz alıp yemişliğimiz oldu. Akıl edene aferin diyeceğim ama diyemiyorum çünkü anladım ki bu bizim ülkemizde  uygulanacak şey değilmiş!
Çünkü malum bizim insanımız çöp kutusu nedir bilmez. Sokakta yer, içer ama yediğinin kağıdını, artığını iki metre ötede bulunan çöp kovasına değil, olduğu yere atıverir. Evini bir güzel temizler, paklar, saç teli düşse paniğe kapılır ama her türlü pisliğini sokağa bırakıp gitmekten zerre çekinmez. Kendi evi pek kıymetlidir, sokak elin malıdır zaar. Hatta sokakların tümü kendi başlarına sanki koca birer çöp kovasıdır bu insanlara göre. 
Ye, iç etrafa salla! Oh ne güzel dünya!

Her Yer Sapsarı

İşte geçen gün o otoyoldan (tam nereye denk geldiğini hatırlamıyorum ama şehir merkezinden uzak bir bölge) geçerken bu kafa yapısındaki insanların varlığını çok çarpıcı şekilde tekrar görüp, hepsinden daha da nefret ettim. 
Kilometrelerce uzanan yol boyunca yol kenarlarında gördüğüm tek şey muz kabuklarıydı!
Öyle ki, maymun sürüsü geçmiş sanırsınız! Yemiş yemiş atmışlar, mideye indirip indirip camdan dışarı fırlatıvermişler!... Sapsarı olmuş ortalık yeminle. Her yer,  bariyerlerin üstü de dahil muz kabuğu dolu. Oradan buradan muz kabukları sarkıyor!
Vallahi pes!
Terbiyesizliğin bu kadarı. Elinde kalan çöpü, çöp kutusu buluna kadar cebinde taşıyan ve hatta bu yüzden çoğu zaman kocaman, şişkin ceplerle dolaşan bir insan olarak ben bu tiplerin beyinlerinin nasıl çalıştığını anlamıyorum inanın.
Sen arabanın içinde değil misin kardeşim? Arabanın çöpüne sığmıyor olabilir o kabuk, poşetin de olmayabilir. Katlayıp, yere ayağının kenarına koyuver bir zahmet.  Kıymetli araban mı pislenecek? Ayağına  mı yapışacak? Sen pis ayaklarınla, bilmem kaç gün duş almamış pis, terli, kokulu bedeninle biniyorsun da, bir muz kabuğu mu kirletecek arabanı? Ama yok senin ruhun kirlenmiş bir kere, bencil ve görgüsüzsün, o yüzden camı açıp dışarı savurmak tam senin yapacağın iş.
Aferin. Böyle devam et sen.

Yazıya Otoyol Maymunları diye başlık attım ve maymun sürüsü geçmiş gibi dedim ama hayır. Bildiğin maymun bunu yapmaz. Hiçbir hayvan bunu yapmaz. Hangi hayvanın yaşadığı doğayı hunharca kirletip mahvettiğini gördünüz, duydunuz? 
Bunu ancak bu tanımsız, ne olduğu belirsiz yaratıklar yapar.
Ve ben onların varlığından çok ciddi şekilde rahatsızım. Hatta korkuyorum onlardan, her türlü kötülüğü beklerim.
Hepsi bir anda buharlaşıp kaybolsa umurumda olmaz. Hatta dünya temizlenir, nefes alır diye düşünüyorum.
Ve bir gün kendi attıkları muz kabuklarına basıp şöyle güzelce yıldızları saymalarını diliyorum.
Evet, bunu gerçekten diliyorum!

Foto kaynak, burası.

Salı ve Cuma Günleri Sizinleyim!

Merhaba sevgili okuyucular.

Beni unutmadınız inşallah. Unuttuysanız da canınız sağ olsun, ben size kendimi hatırlatırım itinayla.

Geçtiğimiz aylarda, bütün istikrarım ile istikrarsız olmaya devam etmişim yazı yazma konusunda. 

Tekrar aferin bana.

Yaz başında evlendim malumunuz ve evlilik hazırlıklarım ile ilgili bir seriye başlayacağımı bildirmiştim, birkaç yazısı da hazırdı hatta ama tam serinin ilk yazısının düzeltmelerini yaptığım gün direnişimiz başladı. Günümüz, gecemiz, aklımız, fikrimiz bu oldu. Bu süreçte tabii ki evlilik mevlilik yazamazdım. Sonrasında da zaten günler birbirini kovaladı, başka şeylerle uğraştık ve ihmal ettim sevgili yazı dünyamı. 

Oysa ben yazarken kendimi buluyorum. 

Hayatta kıymet verdiğin şeylere vakit ayırmayı bileceksin ki hayatının gerçekten bir anlamı olsun değil mi? 

Yazılarımı okumaktan keyif alanlara "Müjde!" diyeyim o zaman.

Bundan sonra her hafta salı ve cuma günleri burada olacağım.

Evlilik hazırlıklarımız ile ilgili uzun bir seri yapamasam da, yüzümüzü güldüren noktaları paylaşacağım.

Ve tabii ki yazacak birçok şey var hayata dair. Hem heyecanlı hem de çok keyifliyim yazacağım her bir satır için.

Bundan sonra salı ve cumaları beni tıklamayı unutmayın!:)